You are currently browsing the category archive for the ‘Uncategorized’ category.

Z piątku na sobotę (20.08) został pobity rekord w ilości osób spiących pod dachem naszego ośrodka. 215 młodych Włochów, 60 Hiszpanów, 51 Polaków i dodatkowo 17 pielgrzymów pieszych, dało w sumie 343 osoby, które znalazly u nas nocleg (nie licząc namiotów). Oczywiście każdy kawałek podłogi był zajęty.

Sale nad restauracją.

Wejście do restauracji

Nawet kaplica zamieniła się w noclegownię. Tak jak to było w średniowieczu.

Oczywiście „plebania” też się nie uchowała. Wejście.

Kuchnia

Wnętrze.

Na górze obok mojego pokoju.

W tych dniach przebywała w naszym albergue Martha Gay,  która przybyła z Teksasu (USA). Martha jest muzykiem. Gra na harfie. Od 20 lat marzyła o pieszej pielgrzymce do Santiago. Kiedy nadarzyła się okazja,  zabrała swoją harfę i wyruszyła z Francji na Camino.  W schroniskach gdzie się zatrzymywała,  grała  dla pielgrzymów. W naszym Ośrodku zagrała 2 koncerty i przygrywała nam na mszy świetej.

Jak ktoś lubi harfę i chce posłuchać Cantigas de Nuestra Senora w wykonaniu Marty to odsyłam do strony:

http://www.cantigamusic.com/

W tym roku rozpoczęliśmy woluntariat w naszym albergue. Jest to nowe doświadczenie dla naszego ośrodka. Pierwszymi woluntariuszami byli państwo Zdebikowie, którzy w zeszłym roku przybyli do Santiago pieszo z Polski. Pani Lucyna i Pan Andrzej rozpoczęli woluntariat w ostatnie dni kwietnia.

Pani Lucynka lubi krzątać się po kuchni. Do połowy czerwca to ona przygotowywała pielgrzymom nasze tradycyjne już zupki.

Pan Andrzej jak zwykle pilnuje porządku i żeby nikt nie deptał kwiatków.

Od 15 do 30 lipca woluntariuszami byli Helena Śliwińska i Mirosław Izdebski oboje z Warszawy.

Helenka

Mirek

Katedra

W samym sercu Katedry na ścianie Krypty znajduje się tablica mosiężna upamiętniająca Orędzie Europejskie Jana Pawła II wygłoszone 9 listopada 1982 roku. Napis na tablicy:

„Ja biskup Rzymu i Paterz Kościoła Powszechnego, z Santiago, wznoszę do Ciebie stara Europo krzyk pełen miłości, badź sobą, odnaleź się na nowo”.

Monte del Gozo

Pomnik Jana Pawła II

Pomnik został odsłonięty w 1993 roku. Ma formę betonowej piramidy. Z dwóch stron pokazuje postać Ojca Świętego w Katedrze. Na trzecim boku przedstawia św. Franciszka z Asyżu jako pielgrzyma do Santiago a na ostatnim boku pokazuje schemat Dróg Świętego Jakuba.

Europejskie Centrum Pielgrzymkowe Jana Pawła II

Ośrodek dobrze znany polskim pielgrzymom został oddany do użytku w 1993 roku z okazji Roku Świętego, po raz pierwszy nazwanego wtedy XACOBEO 93.

Awenida Jana Pawła II

Napis na tablicy głosi: Ta awenida dedykowana Jego Świątobliwości Papierzowi Janowi Pawłowi II została inaugurowana 2 stycznia Roku Świętego 2010 jako wyraz wdzięczności za Jego wizyty w Compostelii w latach 1982 i 1989


1. Księże Arcybiskupie, od 1200 lat Santiago przyciąga do siebie pielgrzymów z całej Europy i świata. Co roku wzrasta liczba tych, którzy wracają do swych domów z Compostelą. Jak wyjaśnić ten fenomen pielgrzymowania do Santiago?

Pielgrzymowanie jest fenomenem religijnym, który istnieje od zamierzchłych czasów. Człowiek, jako „homo viator”, dzięki niemu otwiera się na transcendencję i staje się szafarzem tego co święte. W konkretnym przypadku wielowiekowego zwyczaju pielgrzymowania do Santiago, chodzi o spotkanie z Tradycją Apostolską, która ugruntowuje naszą wiarę oraz o spotkanie z Chrystusem za pośrednictwem apostoła Jakuba, „przyjaciela i świadka Pańskiego”. To spotkanie dokonuje się w duchu nawrócenia, w którym to umiera stary człowiek i rodzi się człowiek nowy, zdolny do życia wartościami ewangelicznymi. Dante Alighieri nazywa pielgrzymem tylko tego, który kieruje swe kroki do sanktuarium św. Jakuba.

2. W 1986 Camino de Santiago zostało mianowane Europejskim  Szlakiem Kulturowym, w uznaniu za jego zasługi dla formowania się świadomości naszego kontynentu. Z drugiej strony coraz częściej odzywają się głosy, że na Drodze św. Jakuba jest więcej turystyki, zwiedzania jak wiary. Jak diecezja Santiago, na której terenie znajduje się meta pielgrzymowania widzi ten „problem”?

Liczba pielgrzymów wzrasta z roku na rok. Istnieje jednak niebezpieczeństwo wypaczenia charakteru Drogi św. Jakuba, która narodziła się jako szlak pokutny. Obecnie, obok dynamizmu duchowego, który zawsze charakteryzował Drogę[1], można napotkać też inne motywacje. To właśnie na tym powinna się skoncentrować duszpasterska troska Kościoła, który powinien starać się, by Droga nie została pozbawiona swej tożsamości. Gdyby bowiem Camino utraciło swoją głębię duchową, stało by się czymś biernym. Nie można zapomnieć o tym, że to właśnie cel, meta Drogi św. Jakuba nadaje jej pełny sens.

3. 31 grudnia zostały otwarte Drzwi Święte inaugurując w ten sposób Święty Rok Jakubowy. Może nam Ksiądz Arcybiskup wyjaśnić symbolikę Drzwi Świętych. Dlaczego pielgrzymi przechodzą przez nie?

Drzwi Święte przywołują nam na pamięć Chrystusa, który powiedział, że jest Bramą, przez którą mamy wejść do owczarni, jaką jest Kościół. Przejście przez Drzwi Święte jest przypomnieniem, że Chrystus obalił mur grzechu, który oddzielał nas od Boga, abyśmy mogli żyć w łączności z Nim. W konsekwencji, Drzwi Święte są symbolem przejścia z grzechu do stanu łaski.

4. Hasłem tego Roku Świętego jest zdanie: „Pielgrzymując ku światłu”. Jak rozumieć te słowa?

Tym hasłem pragniemy podkreślić, że w Roku Świętym nasz wzrok powinien kierować się w stronę Chrystusa, który jest Światłem świata. To Światło przeniknęło apostoła Jakuba i zawiodło go do ofiarowania swego życia w męczeństwie. Pielgrzymi, po powrocie do miejsca swego pochodzenia, powinni promieniować tym światłem, dając tym samym świadectwo, w swoim środowisku, o Chrystusie Zmartwchychwstałym. Chodzi też o to, by odnaleźć Boga w świetle miłości, według tego co mówi nam św. Jan Apostoł w swoim liście: „Kto miłuje swego brata ten trwa w światłości” i „kto twierdzi, że w Nim trwa (w Chrystusie), powinien również sam postępować tak, jak On postępował”. Z drugiej strony nie możemy zapomnieć o tym, że Chrystus jest zarówno światłem, jak i znakiem sprzeciwu. Taki jest sens Listu Duszpasterskiego: „Pielgrzymi wiary i świadkowie Chrystusa Zmartwychstałego”, który napisałem, jako pomoc duchową dla pielgrzymów w tym Roku Świętym.

5. Z okazji Roku Świętego mówi się o Łaskach Jubileuszowych.  Co to są za łaski?

Przede wszystkim  jest to uzyskanie odpustu zupełnego, to znaczy całkowite darowanie kary doczesnej za popełnione grzechy. Wyraża się to w duchu nawrócenia, któremu musi towarzyszyć uczestnictwo w sakramencie Pojednania i Eucharystii. Znamienne jest też ożywienie wiary poprzez modlitwę i uczynki miłosierdzia oraz umocnienie tożsamości chrześcijańskiej rozumianej jako powołanie do wieczności i wezwanie do świętości. W tym sensie mówimy o „Roku Wielkiego Przebaczenia”. Uczestnictwo w Roku Świętym powinno prowadzić do przebudzenia religijnego i duchowego, które to z kolei mają na celu odnowę społeczną.

6. Co roku wzrasta liczba pielgrzymów z Polski. Wielu przyjeżdża autobusem, ale też jest spora grupa tych, którzy pieszo lub rowerem przemierzają którąś z Dróg św. Jakuba. Jakie przesłanie ma Ksiądz Arcybiskup dla tych wszystkich pielgrzymów, którzy przybywają do Santiago z drugiego końca Europy?

Pragnę zaprosić do pielgrzymowania do grobu św. Jakuba, po to aby umocnić nadzieję, która pomoże nam żyć według wartości chrześcijańskich w środowisku gdzie często dominuje obojętność religijna, niepewność moralna, i utrata sensu życia. Podtrzymując średniowieczną tradycję, także i ja pragnę pozdrowić pielgrzymów z Polski słowami: „ULTREIA” i „ESUSEIA”, co znaczy: „Podążajcie do przodu i patrzcie w górę”.


[1] Ksiądz Arcybiskup stosuje tutaj skrót myślowy. W języku hiszpańskim el Camino (Droga) pisane wielką literą rozumiane jest jako el Camino de Santiago (Droga św. Jakuba). Nie chodzi więc o jakąkolwiek drogę, ale o szlak oznaczony żółtymi strzałkami, który prowadzi do grobu apostoła. (przyp. tłum.)

Długo oczekiwany moment wreszcie nadszedł. Dokładnie o 16:30 dzwony katedry obwieściły rozpoczęcie uroczystości otwarcia Drzwi Świętych. W tym samym momencie ruszyła procesja z zakrystii na plac Quintana. Należy tutaj dodać, że przez cały dzień padał deszcz (co jak wszyscy wiedzą, jest normalne w Galicji), ale w momencie kiedy ksiądz Arcybiskup rozpoczął ceremonię na placu znakiem krzyża, chmury rozstąpiły się i wyszło słońce (jak widać na zdjęciu). Sam obrzęd otwarcia Drzwi Świętych był stosunkowo krótki. Po komentarzu i modlitwie wprowadzającej, diakon odczytał fragment z Ewangelii św. Łukasza, o tym jak Pan Jezus wszedł do synagogi w Nazarecie, rozwinął zwój Pisma i przeczytał fragment z Izajasza mówiący o Posłańcu obwieszczającym  Rok Łaski od Pana (Łk 4,16-21). Następnie chór zaśpiewał hymn do Ducha Świętego: Veni Creator Spiritus. Podniosłą chwilą było odczytanie przesłania Ojca Świętego Benedykta XVI z okazji inauguracji Roku Jakubowego. Ojciec Święty napisał między innymi:

Santiago de Compostela od zamierzchłych czasów wyróżnia się tym, że jest metą dla pielgrzymów, którzy swymi krokami wyznaczyli Drogę (Camino) mającą w swej nazwie imę Apostoła, do którego grobu przybywają ludy z przeróżnych stron Europy, aby odnowić i umocnić swą wiarę. Drogę obsianą tyloma dowodami gorącej wiary, pokuty, gościnności, sztuki i kultury, które to w sposób wyrazisty mówią nam o duchowych korzeniach Starego Kontynentu.

Po wysłuchaniu orędzia papieskiego nastąpił najbardziej oczekiwany moment ceremonii. Ksiądz Arcybiskup wziął do ręki srebrny młotek i zbliżył się do Drzwi Świętych. Wywiązał się dialog pomiędzy nim i całym ludem zgromadzonym, przeplatany uderzeniami młotka w mur z kamieni, zasłaniający Drzwi  Święte:

-Otwórzcie drzwi domu, gdzie mieszka Sprawiedliwy;

Abym wszedł przez nie i uwielbił Pana

Pierwsze uderzenie młotkiem.

-Wejdę do domu Twojego Panie;

Będę Cię wielbił w Twej Świątyni

Drugie uderzenie młotkiem.

-Otwórzcie drzwi, ponieważ Pan jest wśród nas;

I okazał Swoją moc w Izraelu.

Trzecie uderzenie młotkiem.

Po tym uderzeniu mur z kamieni runął i pokazały się Drzwi Święte. Diakoni obficie zrosili je wodą święconą, a następnie wszyscy, przy śpiewie Te Deum, weszli przez nie do katedry. Już wewnątrz świątyni uformowała się procesja do ołtarza, rozpoczynająca uroczystą Eucharystię. Podczas homilii Ksiądz Arcybiskup podkreślił wielką potrzebę odnowy duchowej oraz przypomniał, że Rok Święty, to przede wszystkim czas nawrócenia i powrotu do Boga.

No i oczywiście na zakończenie uroczystości uruchomiono botafumeiro, które zapełniło całą katedrę zapachem kadzidła. Po raz pierwszy w tym Roku Świętym Jakubowym 2010.

escudo BXVIDo Jego Ekscelencji Juliana Barrio Barrio

Arcybiskupa Santiago de Compostela

1. Z okazji otwarcia Drzwi Świętych, która to uroczystość zapoczątkowuje Jubileusz Jakubowy 2010, przesyłam serdeczne pozdrowienia Waszej Ekscelencji i wszystkim uczestnikom tej wspaniałej ceremonii. Pozdrawiam też pasterzy i wiernych tego lokalnego Kościoła, który, poprzez swój długowieczny związek z apostołem Jakubem, sięga swymi korzeniami Ewangelii Chrystusowej i ofiarowuje ten duchowy Skarb swoim synom, pielgrzymom z Galicji, z innych miejsc Hiszpanii, z całej Europy oraz z najbardziej odległych stron świata.

Ten uroczysty akt otwiera specjalny czas łaski, przebaczenia, i – jak mówi tradycja – czas „wielkiego odpuszczenia”. Dla wierzących jest to szczególna okazja do zastanowienia się nad swoim powołaniem do życia w świętości, do „zanurzenia się” w Słowie Bożym, które oświeca i pobudza do odpowiedzi. Jest to czas, aby wierni rozpoznali Chrystusa, który wychodzi na ich spotkanie, towarzyszy im w trudach przemierzania świata oraz oddaje się im osobiście przede wszystkim w Eucharystii. Również ci, którzy nie mają wiary, albo pozwolili jej uwiędnąć, będą mieli szczególną możliwość, otrzymania tego daru od „Tego, który każdego człowieka oświeca, aby ostatecznie posiadł życie” (Lumen Gentium, 16).

2. Santiago de Compostela wzróżnia przede wszystkim to, że od zamierzchłych czasów jest metą dla pielgrzymów, którzy swymi krokami wyznaczyli drogę mającą w swej nazwie imę Apostoła. Do jego grobu przybywają narody z przeróżnych stron Europy, aby odnowić i umocnić swą wiarę. Droga ta  obsiana jest wieloma dowodami gorącej wiary, pokuty, gościnności,  a także pamiątkami kultury i sztuki, które to w sposób wyrazisty mówią nam o duchowych korzeniach Starego Kontynentu.

Hasło tego nowego  Roku Jubileuszowego: Pielgrzymując ku światłu, jak również napisany na tę okazję list pasterski: Pielgrzymi wiary i świadkowie Chrystusa Zmartwychwstałego, nawiązują de tej tradycji pielgrzymowania. Na nowo czynią z niej ewangeliczne wezwanie dla mężczyzn i kobiet, przypominając, że zarówno istota Kościoła jak i bycie chrześcijaninem na tym świecie, mają chrakter peregrynacji (cf. Lumen Gentium, 6.48-50). Podczas Drogi[1] można oddawać się kontemlacji nowych horyzontów, refleksji, które skłaniają człowieka do zrewidowania ciasnoty własnej egzystencji, ale też niezmiernej wielkości, jaką posiada on wewnątrz i na zewnątrz siebie. W ten sposób Droga przygotowuje go do pójścia za autentycznym pragnieniem swego serca. Pielgrzym, otwarty na transcendencję oraz na to, co niespodziewane, pozwala, aby Słowo Boże pouczało go, a w ten sposób oczyszcza swoją wiarę z przywiązań i nieuzasadnionych lęków. Tak samo uczynił Zmartwychwstały  Pan z uczniami, którzy zatrwożeni i zniechęceni szli do Emaus. Kiedy do słów  Pan dołączył gest łamania chleba, wtedy oczy im się otworzyły (Łk 24,31) i poznali Tego, którego zaliczali do martwych. Wtedy też doszło do osobistego spotkania z Chrystusem, który żyjąc na wieki, stał się częścią ich życia. W owym momencie, ich pierwszym i najbardziej gorący zamiarem jest ogłosić i  zaświadczyć wobec innych o tym co się wydarzyło (Łk 24,35).

Proszę gorąco Pana o to, aby towarzyszł pielgrzymom, dał się im poznać i wstąpił w ich serca, aby mieli życie i mieli je w obfitości (Jn 10,10). Taka  jest prawdziwa łaska Drogi, której czysto fizyczne przemierzanie nie pozwala osiągnąć celu, który ma wymiar duchowy i sprawia, że pielgrzymi stają się wobec innych świadkami tego, że Chrystus żyje i jest dla nas nieprzemijającą nadzieją zbawienia. W tej archidiecezji, wraz z wieloma innymi organizacjami kościelnymi podjęto różne inicjatywy duszpasterskie, aby ułatwić osiągnięcie tego nadrzędnego celu pielgrzymowania do Santiago de Compostela, celu, który ma charakter duchowy, chociaż w niektórych przypadkach próbuje się go ignorować bądź zafałszować.

3. W obecnym Roku Świętym, w połączeniu z Rokiem Kapłańskim, szczególna  rola przypada prezbiterom, u których duch gościnności oraz oddania się wiernym i pielgrzymom powinnien być wyjątkowo hojny. Sami będąc pielgrzymami, wezwani są do służenia swym braciom, ofiarowując im jako ludziom Słowa Bożego i tego, co święte, życie w Bogu (Na Międzynarodowy Kapłański Dzień Skupienia w Ars, 28.09.2009). Zachęcam więc kapłanów tej archidiecezji oraz tych wszystkich, którzy przyłączą się do nich podczas tego Jubileuszu, również duchownych, przez których diecezje przechodzi Droga, aby hojnie szafowali sakramentami Pojednania i Eucharystii, bowiem przebaczenie i spotkanie z żywym Chrystusem są w Roku Świętym szczególnie ważne, najbardziej cenione i poszukiwane.

4. Korzystając z okazji wyrażam też moją szczególną więź z pielgrzymami którzy przybywają i będą przybywać do Santiago. Zachęcam ich, aby gromadzili te wszystkie sugestywne doświadczenia wiary, miłości i braterstwa, na które trafiają podczas swej wędrówki. Zachęcam też, aby przeżywali Drogę przede wszystkim wewnętrznie, pozwalając, by wezwanie Pana przeniknęło do serca każdego z nich.  Tylko ten sposób, przy Portyku Chwały[2], będą mogli z radością i stanowczością powiedzieć: „Wierzę”. Proszę też pielgrzymów, by w swej nieustannej modlitwie nie zapominali o tych, którzy nie mogli im towarzyszyć, a mianowicie o członkach ich rodzin, przyjaciołach, chorych i potrzebujących, o emigrantach, o słabych w wierze i o ocałym Ludzie Bożym i jego Pasterzach.

5. Wyrażam moją serdeczną wdzięczność Archidiecezji Santiago, Władzom i wszystkim, którzy z nimi współpracowali w przygotowaniu tego Jubileuszu Jakubowego, również woluntariuszom i każdemu, kto przyczynia się do jego pomyślnego rozwoju. Powierzam duchowe owoce tego Roku Świętego naszej Matce Niebiańskiej, Dziewicy Pielgrzymującej[3] oraz Apostołowi Jakubowi, „przyjacielowi Pana”, udzielając wszytkim Apostolskiego Błogosławieństwa.

Watykan, 19 grudnia 2009.


[1] Ojciec Święty stosuje tutaj skrót myślowy. W języku hiszpańskim el Camino (Droga) pisane wielką literą rozumiane jest jako el Camino de Santiago (Droga św. Jakuba). Nie chodzi więc o jakąkolwiek drogę, ale o szlak oznaczony żółtymi strzałkami, który prowadzi do grobu apostoła. (przyp. tłum.)

[2] Portyk Chwały (El Pórtico de la Gloria) jest to główne wejście do katedry w Santiago (przyp. tłum.).

[3] Dziewica Pielgrzymująca (la Virgen Peregrina) jest jednym z wezwań Matki Bożej występującym w     pobożności hiszpańskiej (przyp. tłum.)